BoCycle

BoCycle

zaterdag 4 oktober 2014

Sella Ronda, lage luchtdruk, lage hartslag

De Sella Ronda is een beroemde rit rond het karakteristieke Sella-massief. Het is al weer twee weken geleden dat ik die met 250 collega's heb gereden. Het was de zwaarste van alle Committed Power uitstapjes die ik tot nu toe heb verreden. Was dat toe te schrijven aan de lage luchtdruk op die hoogte?...

Het Sella-Massief
Het Sella-Massief
Het Sella-Massief
Het Sella-Massief bestaat uit kale rotsformaties die met hun hoogte van circa 3100 meter boven de omgeving uitsteken. De Sella Ronda route die de Committed Power bikers reden leidt rond dit Sella-Massief. Gedurende de hele ronde hadden wij zicht op deze mooie en markante rotsformaties.

Proloog (selectie groep)
Vrijdag 19 september was de proloog na een vlucht van 1070 km en 700 hoogtemeters. Dit was een korte tocht met pittige klimmetjes van wel 16%. Onderdeel was een selectieklim van zo'n 3 km, op basis waarvan de groepsindeling voor de volgende dag zou plaatsvinden. Bocycle werd op basis van deze klim in de middengroep van de kortste afstand (50km) ingedeeld; een prima keuze zoals de volgende dag werd bevestigd.

Hoe het mij verging
Zaterdagochtend 20 september om 9:15 was het zover. Bocycles groep vertrok voor de eerste beklimming, de Passo Sella. Een col van 5½ km, 340 hoogtemeters en een top van 2211 m. Deze beklimming was pittig maar goed te doen. Daarna volgden de Passo Pordoi, de Passo Compolongo en ten slotte de Passo Gardena. De profielen en de route staan in het vorige blogbericht. Vooral deze laatste klim was zwaar; heb je net drie van die pukkels beklommen en de afdaling van de Passo Campolongo van 6 km achter de rug en dan moet je voor de vierde keer zo'n vervelende klim omhoog. En die Passo Gardena is nog een lange klim (9,5 km) ook. In de mist kwamen we boven, helemaal stuk. Hartverwarmend waren de enthousiaste reacties van de omstanders. Zodra zij deze enige ligfietser  tussen alle bukfietsgeweld de berg zagen opploeteren, applaudiseerden zij spontaan en riepen zij mij enthousiast toe. In Italië is de ligfiets kennelijk een uitzonderlijk verschijnsel.

passo Sella
passo Pordoi
passo Campolongo
passo Gardena
Lage luchtdruk, lage hartslag
Bij alle klims trapte ik met een hartslag van 150 tot 160 beats per minute. Dat is zo'n 10 slagen minder dan de normale hartslag waarmee ik dergelijke pukkels oprijd. Collega Stefan had dezelfde ervaring en schreef dat toe aan de lage luchtdruk op deze hoogte. En inderdaad de luchtdruk op 2200 meter hoogte bedraagt 78% van de luchtdruk op zeeniveau. Dit betekent ook dat de VO2 max opname 78% is van de VO2 max in Nederland. Dat dit echt de klimprestatie beïnvloedt laat zich als volgt verklaren. Er zijn namelijk vier onderdelen van het lichaam die de klimprestatie bepalen:
  • De longen bepalen hoeveel zuurstof (O2) uit de lucht wordt gehaald en via de rode bloedcellen wordt getransporteerd naar de spieren 
  • Het aantal rode bloedcellen bepaalt hoeveel zuurstof er bij een bepaalde hartslag (snelheid van de lopende band) kan worden getransporteerd. 
  • De hartslag bepaalt hoe snel de rode bloedcellen hun zuurstof naar de spieren kunnen transporteren. 
  • De mate waarin de spieren ontwikkeld zijn bepaalt hoeveel zuurstofcellen kunnen worden omgezet in trap-/klimvermogen. 


Van deze vier schakels in de uiteindelijke fietsprestatie was bij mij de zuurstofopname van de longen de beperkende factor. Tot deze conclusie kom ik via de volgende redenering. De spieren konden niet meer vermogen leveren omdat de zuurstofaanvoer (de brandstof) te gering was. Het hart kon de lopende band met rode bloedcellen nog wel harder laten draaien (ik zat nog lang niet op mijn normale klimhartslag) maar dit had geen zin omdat dit geen extra zuurstftoevoer zou leveren. Rode bloedcellen waren er namelijk genoeg, maar bij een hogere hartslag zouden de "glazen op de lopende band" alleen maar met minder O2 gevuld worden. Dus de bottleneck, de prestatiebeperkende factor, lag bij de bron: de aanvoer van zuurstof door de longen. Stel dat de rode bloedccellen de bottleneck waren geweest. Dan zou een hogere hartslag met die beperkte rode bloedcellen het zuurstoftransport naar de spieren hebben vergroot en dus ook het klimvermogen. En dat was dus niet het geval. Ook de spieren waren niet de bottleneck, want met mijn laagste verzet kwam ik absoluut niet aan spierkracht te kort. Er was gewoon te weinig brandstof (O2). Zo zie je maar dat zelfs op een beperkte hoogte van 2200 meter de prestatie significant beïnvloed wordt.

Ernst krijgt hartje van mannelijke serveerder
Bocycle krijgt twee hartjes van aardige serveerster
Capuchino met een hartje
Bij het ontbijt op zondag werd de voorgaande dag uitgebreid geëvalueerd. Ook de bediening liet zich niet onbetuigd. Zo kreeg ik op mijn eerste kopje cappuccino een hartje geserveerd. Toen ik een tweede kopje bestelde had collega Ernst ook wel trek in een cappuccino met zo'n hartje. Tot mijn onsteltenis werd hem dit inderdaad geserveerd, maar bij mij ontbrak het hartje. Toen ik de serveerster mijn teleurstelling hierover kenbaar maakte excuseerde zij zich met de mededeling, dat haar mannelijke collega hieraan schuldig was. Dat gaf de nodige hilariteit; had die collega een oogje op Ernst? Spontaan voorzag die aardige serveerster mijn cappuccino daarop van nota bene twee hartjes. Een lollige episode, waar wij veel plezier om hebben gehad.

Sigaarmoment na afloop in de tuin van het hotel in Val Gardena
Klaar voor de start
Geen hertje gezien

Fokker propellervliegtuig
Thuisreis
Om 10 uur zaten wij in de bus naar Verona. Daar monsterden wij aan voor de vliegreis met de Fokker. En 3 uur later arriveerden wij in het Duitse Weeze. Om 16:30 konden wij met het thuisfront onze Dolomietense avonturen delen.

Geen opmerkingen: